Líkt og okkur grunaði þá eru myndanir á borð við Sigur Rós og Múm aðeins
toppurinn á ísjaka hinnar megnu og athyglisverðu íslensku tónlistarsenu.
Eftir hina sérvitru Trabant (og hinn yndislega Borko, aðeins ein 12" komin
út en vert að hafa auga með honum) er næsta nafnið til að veðja á Guðmundur
Vignir Karlsson sem ber listamannsnafnið Kippi Kaninus.

Með frumraun sinni sem nú kemur út, og er ekki síst sterk fyrir það að Múm
fékk hann nýverið með í tónleikaferðalag um Bandaríkin, kemur Kippi fram
með afar persónulegan disk sem er einskonar "electronica organica" (lífræn
raftónlist?) þar sem mætist tilraunaþrá/löngun (ansia sperimentale) og
(smekkur fyrir) míkró-melódíum, meira og minna földum, og skapa
súrrealískan og tilfinningaríkan hugblæ. Öllu þessu mætir svo
viðmót/afstaða sem má segja að sæki í "free jazz", slík er áhrifamikil
frelsistilfinningin sem fyllir diskinn.

Ef þig hendir að hitta fyrir geimveru sem lent hefur á plánetu okkar skaltu
láta hana hlusta á þennan disk, þá finnst henni hún vera heima hjá sér. Svo
farið sé út í smáatriði, fyrsta lagið "tea time tones" býður upp á
slitrótta hrynjandi, undarleg "samplings" (þ.á.m. kýr!!) og "stramboidi"
(??) raddir sem einkenna allan diskinn. "Harmiag" er óraunverulegt og
draugalegt, "Munnangur" er einhvers staðar á milli Matmos og Múm. Næst
kemur "Obrot", ótrúlegt (andamento tribale) sem virðist taka eftir Pan
Sonic en er fáránlegt og skrípalegt líkt og í anda Residents.

"Nuevo" byrjar á undarlegum málmhljóðum, Marsbúahljóð allt í kring, og
einkennist svo af lauslegri trommu & bassa hrynjandi. Lágstemmd og djúp
hljóð, ásamt sömu "voci trattati" (draugalegar raddir??) eru undirstaða
"Livingroom piano" ?. brilliant. Jassbragurinn er enn sterkari í "Organize"
en "My friend the trampoline" er blítt og barnalegt og minnir á innilegustu
tilvik "morr"-tónlistar. Sama gildir um "Perfect presence" sem á eftir
fylgir.

"The hornet that burned me" er náttmyrkvað og dularfullt, næstum því
yfirnáttúrulegt. Á lokasprettinum er enn tími til að njóta hinnar framandi
rakettu (flugeldar sem snúast í hringi, hvað þeir nú heita) sem kallast
"The pianoplayer takes a bath" og svo fellur tjaldið með dapurlegum jassblæ
síðasta lagsins. Í lokin er maður bókstaflega agndofa yfir
uppfinningasemi/hugmyndaríki og óvæntum/ófyrirséðum þroska sem hr. Kaninus
sýnir með frumraun sinni.

Ef diskurinn virðist "spiazzanti" (flippaður??) við fyrstu hlustun (hér er
um að ræða verk sem krefst endurtekinnar hlustunar til að kryfja það til
mergjar) reynist hann með tímanum mun meira sannfærandi og (fókuseraður),
jafnvel í þeirri viðleitni að leita í ólíkar áttir. Kannski má segja að
enginn annar diskur með raftónlist hljómi eins hugmyndalega (conceptually)
framsækinn og "öðruvísi". Að dómi þess sem þetta skrifar er þetta einn af
diskum ársins.