From: http://www.muziekkrant.com/archief/020719.asp#mzk2511
Kippi Kaninus - Guðmundur Vignir Karlsson voor
de Ijslandse fiscus - klinkt als het soort jongen dat dromerig in een hoekje
op de speelplaats staat, maar thuis wel lekker naar Front 242, drum’n’bass
en Einstürzende Neubauten luistert. Zijn moeder vindt dit best ok, want
hij zet zijn muziek niet te hard. Hoewel ze natuurlijk nog liever zou hebben
dat hij een leuk vriendinnetje zoekt. “Huggun” is een unieke release
op het Kitchen Motors label, dat tot nogtoe alleen samenwerkingen had uitgebracht.
De eclectische electronica van Kippi Kaninus is geen onlogische keuze, aangezien
het vaak klinkt als een ontmoeting tussen verschillende - mekaar genegen - werelden.
Door de combinatie van fijngelaagd geclick en geknetter en herkenbare referenties
blijft het leuk luisteren voor de liefhebbers van abstracte elektronica en voor
diegenen die het iets traditioneler willen. Herkenbaar? Zeker en vast. Het lijkt
wel alsof Karlsson alles wat hij in zijn handen kon krijgen hier in heeft gedraaid:
een loeiende koe, tikkende en beierende klokken, een ruisende zee, een kwakende
kikker - of is het naar beneden gepitchte mannenstemmen? -, geklop op potten,
pannen en glazen, een spelletje basketbal, belsignalen of een stofzuiger. De
vraag of al deze geluiden echt of door manipulatie verkregen zijn kan de pret
niet drukken.
Door deze soms absurde klanken, de vervormde stemgeluiden en het voorzichtig
spelen met het stereo-effect krijgt de muziek vaak iets surrealistisch desoriënterend.
Toch sluit dit verwijzingen naar andere stijlen allerminst uit, al gaat het
steeds om verwijzingen waar “kosten aan zijn”. Dat de industrial
percussie in “Harmiag” te zacht is, de body music beats in “Orbrot”
zwaar verstoord en in ditzelfde nummer de drum’n’bass beats en baslijn
zwaar uitgedund en te hoog klinken kan het jolijt alleen maar vergroten. Wanneer
de piano wordt bovengehaald mag er ongegeneerd weemoedig gedaan worden. In “Livingroom
Piano” worden de lofi pianoklanken voorzien van een jazzy baslijntje:
Stina Nordenstam meets Charles Mingus, terwijl “The Comfort Of My Ears”
in alle impressionistische weemoedigheid een ideale afsluiter is. De manier
waarop Karlsson met al het materiaal omgaat is gelukkig meer dan zomaar loopen,
knippen en plakken. De composities zijn vaak gelaagd en meer dan eens hebben
de verschillende elementen een eigen, schijnbaar niet samenpassend ritme en
metrum. Met name in “Organize” klinkt dit in het begin opvallend
uitdagend, zeker wanneer het geheel daarna in een 25 kwartsmaat gegoten wordt.
Wie graag wat muzikaal puzzel- en rekenwerk verricht kan af en toe dus met deze
cd even zijn of haar hartje ophalen. Ondanks deze complexiteit blijft het een
enorm schattig klinkend schijfje, met aaibaarheidsfactor 10. Koop eens iets
anders voor uw klein mannen ... en voor uzelf!
(Kitchen Motors / Lowlands)
Elektronica
****
KVM